Het recht jezelf te verdedigen is onaantastbaar.

Het recht jezelf te verdedigen”.

 Uit VVD- blad “Politiek”

“Hoever mag je gaan om jezelf en je spullen te verdedigen? De laatste tijd worden we steeds vaker geconfronteerd met voorbeelden waarbij het zelfverdedigingsrecht  met steeds meer geweld gepaard gaat. Volgens de wet mag een burger echter geen geweld gebruiken op enkele uitzonderingen na. Zo mag een burger, wanneer hij iemand op heterdaad betrapt, de
dader staande houden en hem overdragen aan een opsporingsambtenaar. Daarbij mag gepast geweld gebruikt worden, Ook wanneer iemand wordt aangevallen, mag hij zijn lijf, zijn eerbaarheid en zijn goederen verdedigen (noodweer). Tweede- Kamerleden Laetitia Griffith (VVD) en Jan de Wit (SP), beiden jurist, buigen zich over enkele cases en geven hun mening over het toegepaste geweld in die situaties. Twee begrippen zijn van belang: proportionaliteit en subsidiariteit. “Was  het  gebruikte  geweld gepast? En was er een andere oplossingsmogelijkheid  geweest? “ Zegt  mevrouw  Griffith.  De Wit vult aan: “enig  geweld  is toelaatbaar. Maar  je  mag  niet  zomaar  een  grens  overschrijden:” (dit is onzin: zie ***]

Voor zover de mededeling uit het blad “Politiek” van de VVD.

Reeds tal van jaren wordt er over het onderwerp “Jezelf te verdedigen”,  op een  ONREALISTISCHE manier, in zowel de algemene pers, dagbladen, weekbladen et cetera,  gediscussieerd, als wel door zogenaamde ” juridische deskundigen”.
Ik heb de stellige indruk dat onze huidige juristen niet weten waarover zij praten / schrijven als het onderwerp zelfverdediging ter sprake komt. Ik zal ook uitleggen waarom.

Wat is er nu werkelijk aan de hand:
in artikel 4, van de Grondwet van 1963, staat het volgende:
”Allen die zich op het grondgebied van het Rijk bevinden, hebben gelijke aanspraak op bescherming van persoon en goederen.”

De wet (van 1963) was duidelijk en iedere vorm van   misverstand was afwezig.
In het wetboek van Strafrecht, de zeventiende druk, en bijgewerkt tot 1 februari 1960, staat in artikel 41 het volgende: “Niet strafbaar is hij die een feit  begaat, geboden door noodzakelijke  verdediging van eigen of eens  anders lijf, eerbaarheid of goed  tegen ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding”.
De nu  gewijzigde versie van genoemd(e) artikel(en) is in feite een “ontneming” van recht en door de indieners door die wijziging een ontkenning is  van dat recht op zelfbescherming.  Zelfbescherming, van zowel lijf en goed, is een natuurlijk recht,  waarvan niet kan worden afgeweken.  In plaats van genoemd artikel is het dogma “Allemaal gelijk”gekomen.( Art.1, van 17 februari 1983 van de Grondwet) “Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen behandeld.”

Artikel 1 van 1983 van de grondwet, is evenwel een onmogelijk artikel, omdat  allen, is “een ieder”, is ieder mens,   gelijke rechten krijgt bij het betreden van Nederlandse bodem  Het artikel vind ik zelfs absurd, oneigenlijk en zelfs kwetsend.  De woorden “op welke grond dan ook” is overgenomen door de regering van een amendement van de communist (wijlen) Bakker: genoemde woorden hebben verstrekkende gevolgen, omdat ook een crimineel, die zich buiten het rechtsbestel plaatst, door middel van een criminele daad, bescherming kan genieten en gelijk gesteld wordt met anderen die dat niet hebben gedaan.  Het “absolutisme”van “op welke grond dan ook” is belachelijk en zelfs ziekelijk te noemen. Het is zelfs een vorm repressie door het Openbaar Ministerie op de burger.
Waardoor en Waarom?

In elk “Handboek der Psychiatrie” zijn  grondbeginselen omschreven die te maken hebben op het “zich- zelf- zijn, de grondtrekken die daarop betrekking hebben  in de relatie tot de ander. Ik citeer:
“Een persoonlijkheid die defensief is en voor zijn rechten durft op te komen  én datgene dat hij denkt ook durft te zeggen en verdedigen is een kenmerk door het durven handhaven van eigen levensvormen.”

Dus ook in de psychiatrie is erkenning  van eigen levensvormen ondubbelzinnig aanwezig en dat het ( een)  individu deze vorm ook mag ( moet)  verdedigen.Verdediging van eigen levensvormen, hoe ook genaamd, is niet vervangbaar door ongeacht welke juridische omschrijving dan ook: het is ronduit kletskoek.  (met uitzondering van criminele levensvormen en / of milieus)  De veroordelingen, door de rechterlijke macht, van verdedigers van redelijke natuurlijke verdediging van eigen levensvormen, is m.i.  zuiver politiek links gedogmatiseerd , en aldus “onmiskenbaar” absurd.

A. In het Burgerlijk wetboek, boek 6, Titel 3, Afdeling 1 artikel 162 staat:
-1. Hij die jegens een ander een onrechtmatige daad pleegt, welke hem kan worden toegerekend is verplicht de schade die de ander dientengevolge lijdt, te vergoeden. ( het burgerlijk recht is dus voor iedereen: immers zodra een vreemdeling op Nederlandse bodem komt geldt artikel 1 van de Grondwet en dus dan ook Het Burgerlijk recht, want nu gelden de woorden: op welke grond dan ook)
-2.  Als onrechtmatige daad worden aangemerkt een INBREUK OP EEN RECHT en  een doen of nalaten in strijd met een wettelijke plicht of wat volgens ongeschreven recht in het maatschappelijke verkeer betaamt, een en ander behoudens de aanwezigheid van een rechtvaardigheidsgrond.

B. In het “Burgerlijk Wetboek”, boek 6, Afdeling 10, artikel 108 sub 1.
“Indien iemand ten gevolge van een gebeurtenis waarvoor de ander jegens hem aansprakelijk is overlijdt, is die ander verplicht tot vergoeding van de schade door het derven van levensonderhoud.”
C. Naast het Burgerlijk Wetboek is er het ontwerp van de Europese grondwet.
In Hoofdstuk 1, Waardigheid: staat in artikel 1. : ”De menselijke waardigheid is onschendbaar. Zij moet worden geëerbiedigd en beschermd.
D.  In,  de  “Universele Verklaring van de Rechten van de Mens”,  artikel 3  het volgende:
”Een  ieder heeft recht op leven, vrijheid en onschendbaarheid van zijn persoon”.  ( “Recht op leven” bestaat niet maar krachten wet wordt het wel beschermt)
Artikel 5.
Niemand zal onderworpen worden aan folteringen, nog aan wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing.

De onterende behandeling interpreteer ik als volgt: “dat het OM de natuurlijke factoren, zoals driftigheid, impulsiviteit en angst, niet erkent” omdat:  Immers: een natuurlijk recht om bij een gewelddadige aanval op “lijf en goed”, gebruik van geweld  te maken,  er nadien er voor “het slachtoffer”de onterende behandeling komt door middel van een strafproces en het vonnis van de rechtbank uit een zuiver gedogmatiseerd rechtsproces.

openbaarheid is de enige verdediging tegen corruptie

 

Mijn mening: een samenvatting en “Vrouwe Justitia” luistert mee.

Het menselijk natuurlijk gedrag is een gedrag van het “constante zelfbehoud”. Over de wijze van zelfbehoud is reeds veel geschreven, vooral juristen willen een juridisch sluitende redenering hebben, maar tot op heden is er geen bevredigende oplossing aangedragen en / of gevonden.
Moeder natuur ( de menselijke factoren)   laat zich nu eenmaal niet leiden door juridisch, niet haalbare,  stellingen. De eis van proportionaliteit ( Gepast geweld) en subsidiariteit ( een andere oplossingsmogelijkheid) is een oneigenlijke eis( misbruik van een machtspositie) om een juridische interferentie (twee bewegingen die elkaar belemmeren)  te overbruggen om tot een sluitend geheel te komen.  De menselijke natuur wordt daarbij geheel buiten (het) spel gezet, dat van m.n. het noodzakelijke (reflexen van) zelfbehoud. De gehele natuur – de  “Flora en Fauna”-, stoelen op hetzelfde beginsel, namelijk “het (zelf)behoud van de soort/individu. Dat juristen zoiets niet begrijpen is mij een raadsel.

Bij de mens is dat een zeer sterk ontwikkeld fenomeen en daar kan niemand omheen en derhalve gerespecteerd dient te worden.

Vooral juristen met een linkse attitude, – het in de bres staan voor de zwakken -, slaan de plank volledig mis, als zij menen dat bij doodsbedreiging een “gepast ( tegen) geweld” als eis kan worden gesteld ( proportionaliteit).


Een persoon die een andere persoon aanvalt met het oogmerk zich te verrijken door middel van roof, doodslag als gevolg van de aanval, zet zich geheel buiten het spel van wat we met elkaar hebben afgesproken.
Als een persoon,  die geweld uitoefent,  zichzelf  BUITEN het maatschappelijk spel/systeem plaatst, heeft die persoon eerder in de tijd een BEWUSTE keus gemaakt om zichzelf buiten de maatschappelijk realiteit te positioneren door een “gekozen deviant gedrag”.  Bij het plegen van een daad, MOET een individu, die inbreuk maakt op andermans recht, waardigheid  én de onaantastbaarheid van die ander niet heeft erkend, óf de onschendbaarheid van die andere  persoon volledig uit het oog verliest, door mogelijk  sociaal pathologische omstandigheden,  er rekening mee moet  houden dat er   fysieke  tegenstand kan worden geboden dat hem volledig kan overrompelen als gevolg van zijn deviant gedrag.  Overigens geldt dit evenwel voor alle geweldsdelicten.

Dr. Trimbos, spreekt over de twee grote beginselen in de strafrechtspraak:

1e. verantwoordelijkheid van de dader. 2e. de wettelijkheid van de straffen. De verantwoordelijkheid van de dader wordt dus als eerste genoemd.

Het O.M. benadrukt deze verantwoordelijkheid van de dader niet in voldoende of niet in redelijke mate. Het slachtoffer wordt door het O.M. op een gelijke juridisch niveau geplaatst als  van  de dader, en dát is onjuist. Immers, de DADER  plaatst zich buiten  het juridisch  niveau van het slachtoffer  vanwege zijn crimineel  (deviant) gedrag, ook al is er een factor “ontoerekenbaar”.  (de ontoerekeningsvatbaarheid)
De wijze waarop de overrompeling mag geschieden,  zoals dat nu wordt verwoord  door Laetitia Griffith   (VVD) en Jan de Wit  (SP), en dat de verdedigende partij eerst moet nadenken  over Proportionaliteit en Subsidiariteit,  is absoluut absurd. Het is  een typisch juridische miskleun en een “Aggiornamento” zonder rekening te houden met uiterste consequenties. Hun standpunt vind ik absoluut super onnozel. Zij zijn ook slachtoffer van de betekenis van de Latijnse woorden “Caeterum cenceo.
”( Een herhaaldelijk uitgesproken mening en iedereen geloofd het)
Duidelijk
anders is de situatie indien de verdedigende partij,   nadat het gevaar volledig is geëlimineerd, zich na dagen na het geweld  alsnog van geweld bediend, uit zuivere gevoelens van wraak, een  ander ernstig letsel  toebrengt. Dan begrijp ik dat proportionaliteit op zijn plaats is. ( Het eigenmachtig handelen: het eigengereidheid)
Dat er in de huidige maatschappij geen wraakgevoelens “mogen zijn”, en deze toch aanwezige wraakgevoelens ook niet mogen worden geuit,  is op zich wél  wenselijk uit maatschappelijk en bestuurlijk oogpunt gezien,  maar  onnatuurlijk: de innerlijke beschaving  heeft het dus verloren van  de natuurlijke behoefde tot  vergelding.  Hier zou dus wel “proportionaliteit  en subsidiariteit” kunnen gelden. De menselijke natuur is ook niet door het OM te leiden. ( Er zijn genoeg voorbeelden die aangeven hoe het huidige beleid van het OM de maatschappelijke verhoudingen deformeren en  zelfs maatschappelijk ontwrichtend zijn  en zeker niet werkt ten gunste van het imago van het Openbaar Ministerie dat toch een dienstverlenende organisatie moet zijn. En dan te bedenken dat het tweede deel van artikel 41 WbS het volgende zegt: ” Niet strafbaar is de overschrijding van de grenzen van noodzakelijke verdediging, indien zij het onmiddellijke gevolg is geweest van hevige gemoedsbewegingen, door de aanranding veroorzaakt”. ***]  Zonder enige fantasie is vast te stellen dat er altijd gemoedsbewegingen zijn en dat de hevigheid van die gemoedsbewegingen er niet toe doet. De eis van het OM van proportionaliteit en/of subsidiariteit is eigenlijk gewoon kletskoek. Door het wijzigen van dit artikel heeft het OM slechts meer macht naar zich toegetrokken en in feite problemen veroorzaakt die zich nu doen gelden. Dat de minister het artikel 41 niet in ere herstelt is een zwakte in angst. ( “Men” spreekt tegenwoordig ook van “eigenrichting”. Dat is evenwel een fantasiewoord van het OM. Het is “eigengerechtigheid”: het “eigenmachtig”  handelen. Maar dat heeft NIETS met zelfverdediging te maken).

We moeten heel goed begrijpen dat er mogelijkerwijs levenslange frustraties zijn en dat de levensloop van slachtoffers, buiten hun/haar schuld, geheel anders kan worden  dan wat het slachtoffers er zich van had voorgesteld.

Voorbeeld: Als een medisch student zich een beroep als chirurg had voorgesteld en hij wordt overvallen door een stel  hangjongeren waarbij geweld moet worden gebruikt om zich te verdedigen en bij de verdediging  aan twee vingers ernstig  blijvend letsel heeft opgelopen omdat  hij heeft nagedacht over proportionaliteit en subsidiariteit,   voor hem de toekomst als chirurg  niet rooskleurig is Als hij bij zijn zelfverdediging zijn volledige “gevechtscapaciteit” had gebruikt  dan had hij geen letsel opgelopen en zijn toekomst veiliggesteld. Het recht jezelf te mogen verdedigen is een natuurlijk recht en daarvan kan en mag niet van worden afgeweken. Als het slachtoffer eerst moet nadenken over “Proportionaliteit of “Subsidiariteit”voordat hij zichzelf moet verdedigen is het slachtoffer bij voorbaat kansloos. De eis, dat bij zelfverdediging aan het slachtoffer wordt gesteld,  in die vorm ,zoals dat hierboven is aangegeven, is dan ook absurd en dus onaanvaardbaar.
Juristen, zeker welke bij het OM werken, moeten zich bij het juridisch mogelijke houden en niet op de plaats gaan zitten van moeder natuur. Veel natuurlijke omstandigheden zijn juridisch niet aan elkaar te verbinden.   Juristen zouden een beroep moeten doen op
” innerlijke beschaving” en “bescheidenheid”. Zij mogen dan misschien ” de wet kennen en toepassen” maar het blijven doodgewone schepselen die, net als ik dat ben, volledig afhankelijk van moedertje natuur. Iedere verdere zelfvergoding en/of zelf- verering in uitvoering van hun opgedragen  planmatige werkuitvoeringsprocedures is ziekelijk en buiten iedere vorm van realiteit. Gelukkig zijn er nu Kamervragen gesteld en aldus zal de wet en  attitude van het Openbaar Ministerie ( misschien) veranderen. Ik ben benieuwt hoever Mr. Ivo Opstelten durft te gaan om de eis van de meerderheid in Nederland, in te willigen, dat” Zelfverdediging” een onaantastbaar recht is op elk niveau bij een gewelddadig conflict.  Het rechtsgevoel  MOET zijn loop hebben. Zelfverdediging is een natuurlijke wijze van “instandhouding”.  Geweld heeft als gevolg  ook een “mentale beschadiging”.

12 augustus 2012.bijgewerkt op 6 -8-2015.

Dit bericht is geplaatst in Actueel met de tags , , , , . Bookmark de permalink.