Intellectuele Zelfvergoding.

” Intellectuele zelfvergoding”. (2)

Het “Intellect” is een gift van moeder natuur en is een persoonlijk eigendom. De eigenaar kan er mee doen wat hij of zij wil. Maar.. de claim op de “plicht”  blijft. Welke? De sociale verantwoordelijkheid. Niet alleen intellectuelen hebben een  sociale verantwoordelijkheid, dat geldt voor iedereen.  Maar, als die sociale verantwoordelijkheid niet wordt genomen en “men” zich slechts verantwoordelijk voelt voor eigen ontplooiing?
Bij de huidige maatschappelijke én commerciële verhoudingen is het intellect een onmisbaar onderdeel  dat tot succes moet leiden of  afhankelijk blijven van anderen.  Een “mildere vorm” van intelligentie is zeker niet per definitie een probleem om zich een uitstekende plaatst in de maatschappij te verwerven en zich sociaal uitstekend willen kunnen presenteren. Immers: sociaal voelende mensen zijn onmisbaar en dienstbaar.
In Amerika spreekt men van ‘Winners or  Losers”. Het is uiteraard de grootste onzin, zelfs bijna misdadig  zo te willen redeneren. Ik heb het zeker niet over twee of meerdere goed getrainde atleten die een wedstrijd houden en bijna gelijktijdig bij de eindstreep aankomen.
Nu ja, één was één honderdste van een seconde eerder, en is dus winnaar. De verliezer is even sterk en getraind en  is dus nu in ogen van een Amerikaan een  loser?
Zullen  de meeste mensen met een minder sterk intellectueel vermogen een “Loser”zijn?  Och kom nou.  “Moedertje natuur”  heeft de “intellectuele diversiteit”  zo bepaald en daaraan is niets te doen. De minachting naar de minder intellectueel bedeelde is zelfs ziekelijk te  noemen.
Er is gelukkig geen schuldige aan te wijzen. Hoewel nu de  “participatiemaatschappij” zijn intrede doet,  zullen de verschillen duidelijker worden maar ook een maatschappelijke tweedeling in het vooruitzicht, de onverbiddelijke consequentie zal zijn.
Dat Koning Willem Alexander het over een participatiemaatschappij heeft in de troonrede, in September 2013, is eigenlijk een kreet die nergens op slaat. Het  is slechts koren op de molen van de oligarchen en van het intellectuele management, dat er evenwel een zootje van maakt, maatschappelijk gezien.
(Zie s.v.p. het artikel: “Waarom hebben wij toch kritiek op het management?”) argirbes.nl

De maatschappelijke verhoudingen zijn dermate op intellect geselecteerd dat ik dat onder de noemer  “sociale psychopathologie”  wil  plaatsen, omdat  de eisen die de huidige maatschappij aan een ieder stelt dán bij voorbaat “losers or winners” voortbrengt, zonder een wedstrijd. De gehele  elitaire bovenlaag  is afhankelijk van de werkvloer. Dat wordt wel eens vergeten. Hypocrisie en minachting is pathologisch van aard omdat de morele discrepantie niet wordt erkent. Immers: De elite kan niet bestaan zonder de minder begaafde, alsdan zouden “intellectuelen”  alles zelf moeten doen. ( Zelfs Wijlen heer Nikita Chroetsjov, 1894-1971, leider van de communistische partij in de voormalige USSR, zei eens in een partijraad in 1956:” We zijn allemaal afhankelijk van de arbeider”)
Niemand is zijn eigen maker en een ieder moet zijn leven lang, met de gegeven mogelijkheden, het beste er van maken: maar gezien de technisch ingewikkelde maatschappelijke constellatie zullen heel veel mensen niet aan die participatie maatschappij kunnen deelnemen. Dat Koning Willem Alexander, hij heeft immers geschiedenis gestudeerd, zich inlaat met de aanzet tot tweedeling is niet “verstandig”. Het is  een eufemismen dat onder te brengen is  onder de noemer: “ ieder zijn eigen kansen zoeken”.  Als gevolg hiervan zullen bij  globalisering  de competitieve verhoudingen  sterker worden en de frustraties heftiger, omdat, naast de minder begaafdheid der massa, er ook een zeer grote groep mensen analfabeet is, die niet competitief kúnnen zijn  en afhankelijk  blijken van iemand anders intellectuele initiatieven.  Zijn we in een tijdperk beland dat er nu ook “wegwerpmensen” worden geboren en er een nieuwe vorm van slavernij is ontstaan?  Immers: de geschiedenis puilt uit van uitbuiting, minachting en intellectuele zelfingenomenheid. Napoleon was zo gestoord, ondanks zijn intellect, dat hij zich een afgezant van God beschouwde. (Volgens de geschiedschrijving) De eigenwaan en de ontkenning van sterfelijkheid is dan uiterst ziekelijk.

Wat  irriteert is het feit dat veel intelligente mensen zich gedragen alsof ze god zijn  of  zich tot het godendom verheven voelen. (Wat ik overigens als een ernstige vorm van onevenwichtigheid beschouw en een tekort aan realiteitszin)   Ik ken gelukkig veel  intellectuelen (hoogbegaafden)  die zich  bescheiden opstellen en er zich volledig  bewust van zijn dat zij tot de “happy few” behoren.
Ze mogen van mij gerust veel geld per jaar verdienen of rijk zijn. Ze hebben veel belasting betaald  en daarmee ook de minder bedeelden geholpen. Zo gaat het nu eenmaal en dat is een hard gegeven. De sociaal democraten zullen daar toch mee moeten leren leven. Maar, uitbuiting is heel wat anders en dat gebeurd te veel en is, sociaal- filosofisch gezien, een morele misdaad. Economische wetmatigheden hebben geen moreel filosofische blokkade en “Mercurius” wordt daarmede verwend.
Het wetboek van strafrecht zegt het volgende:
Artikel 273f
•    1. Als schuldig aan mensenhandel wordt met gevangenisstraf van ten hoogste twaalf jaren of geldboete van de vijfde categorie gestraft:
o    1°. degene die een ander door dwang, geweld of een andere feitelijkheid of door dreiging met geweld of een andere feitelijkheid, door afpersing, fraude, misleiding dan wel door misbruik van uit feitelijke omstandigheden voortvloeiend overwicht, door misbruik van een kwetsbare positie of door het geven of ontvangen van betalingen of voordelen om de instemming van een persoon te verkrijgen die zeggenschap over die ander heeft, werft, vervoert, overbrengt, huisvest of opneemt, met inbegrip van de wisseling of overdracht van de controle over die ander, met het oogmerk van uitbuiting van die ander of de verwijdering van diens organen;

Dat  “Globalisering” en de overbevolking- problematiek  zeer sterk op de voorgrond zal treden,  komt door het feit dat er steeds méér werklozen komen die geen beroep meer kunnen doen op natuurlijke hulpbronnen en niet in staat zijn voor zichzelf te zorgen. Ze zijn dus aangewezen op sociale fondsen of charitatieve instellingen.
Daarnaast betekent participatie: deelnemen aan.
Het deelnemen aan die “participatiemaatschappij”  is dus voor een groot deel van de bevolking een onmogelijkheid geworden omdat ook de eisen, die gesteld worden tot deelneming, te eenzijdig van aard zijn. Namelijk door de elite. En dat is nu juist uitbuiting in de hand werken. Het rationele- efficiëntie en volgens een protocol te moeten werken is waanzin. Een ieder op zijn eigen kunnen terugwijzen is nu per definitie een moreel zeer verwerpelijk initiatief omdat de mens dermate is vervreemd van zijn habitat nu de meeste mensen niet meer kunnen omgaan met de natuurlijke mogelijkheden. Alle handelingen, ter zake de maatschappelijke beweegredenen tot individuele noodzakelijkheid ( voeding, reizen, kleding, huisvesting en opvoeding)  zijn  in het korset van  economische wetten geplaatst, zodat er geen ruimte meer is tot een ontplooiing buiten die economische wetmatigheden om.  Bij dwangmatigheid is er geen keuze meer.
Het deelnemen is dus voor een groot deel van de bevolking een onmogelijkheid geworden omdat ook de eisen die gesteld worden tot deelneming, zoals gezegd, eenzijdig van aard zijn.  Het rationele- efficiëntie en volgens een (het) protocol te moeten werken is niet alleen een  waanzin in een burgermaatschappij, het is een pathologische ontkenning van een natuurlijke ongelijkheid. ( De noodzaak tot een demografische diversiteit past niet in de planmatig economische protocollen en is derhalve daardoor uiterst conflicterend)

Artikel 273f  in het Wetboek van Strafrecht  zegt toch voldoende over dwang, misleiding en misbruik van een kwetsbare positie, en dat een “protocol” een eenzijdige regeling is en aldus ook afdwingbaar blijkt  tégen de zin van anderen  en alsook als dwang kan worden geïnterpreteerd.
Het door het “management” dwangmatig ingevoerde beleid bij ziekenhuizen is daarvan een voorbeeld: het zogenaamde “Diagnose Behandeling Combinatie”. Bij ondervinding in een academisch Ziekenhuis heb ik die idioterie ondergaan. Dat een Ziekenhuis als een bedrijf wordt gezien is een groots maatschappelijk ontwrichtende factor en  is zelfs  bijzonder ziekelijk van aard. Er is geen vraag en aanbod systeem. Er is alleen een aanbod dat gruwelijk wordt misbruikt. De verpleging én medici gaven mij gelijk in mijn kritiek, maar onderwerpen zich nu dwangmatig. Ook de premiebetaling is een dwangsom. Het  “Zorgpremiebedrag” dat per maand verplicht moet worden voldaan, is geen premie die vrijwillig is overeengekomen of  aan de hand van een vrijwillig gekozen polis met clausules, zoals bij een brandverzekering of Levensverzekering, zijn eenzijdig opgemaakt en de voorwaarden zijn ook nog betuttelend omdat veel patiënten niet zelf kunnen beslissen in welk ziekenhuis, dat buiten de regio van een woonplaats valt, deze wil worden behandeld. Het zijn nu contractuele behandelingen  die de Zorgverzekeraar heeft “ingekocht”. Deze regels zijn zeer storend en  stuitend.  Het prijsopdrijvende effect is ook inmiddels bewezen. “Bij een recept dat na 21.00 uur wordt afgegeven door de arts, moet er bij de Apotheek in dat ziekenhuis, € 15,- extra worden betaald per recept. Er is gezegd, na een klacht, dat er toestemming is van het Ministerie en de zorgverzekeraar. Als de behoefte aan een medicijn nu bij deze gang van zaken nog geen dwangmatige misbruik inhoudt door het zogenaamde “zakelijke management”, dan is de interpretatie en de betekenis van het artikel 273f (WbvStr) dus waardeloos.” 
Als de “Happy few” zich gedraagt alsof  alles van hen is en zich ver boven de “meute” verheven wanen en zich vergapen aan alles wat de wereld hen schenkt zonder  zich te bekommeren over de consequenties van hun intellectueel product en zich vast spijkeren aan het harde kapitaal of zo idealistisch zijn dat een gewiekste zakenman  hun “product”  commercieel misbruikt, de problemen zich dan zullen stapelen. (Het “stapelingseffect” is de kweekvijver voor rellen en chaos. Ik concludeer dan dat intellectuelen te dom zijn zich ook sociaal te gedragen omdat ze, mijns inziens, een gestoord affect hebben)  Dat is in de wapenindustrie het geval, in de gen(bio)techniek,  farmacie,  cosmetische industrie, ruimtetechniek,  enz., enz. Zoals Mr. Van Moerkom, directeur van de ANWB, eens zei: ” Geld maakt alle principes vloeibaar”.

Veel intellectuelen hebben een “Faustiaans” pact gesloten  met het bedrijfsleven. Ze hebben daarmee hun ziel én hun  intellect aan de duivel verkocht. Geld maakt principes inderdaad vloeibaar en de menselijke waarden zijn  dus ondergeschikt  aan economische wetmatigheden. Patenten op voedsel, planten en/of dieren is in mijn beleving een grove misdaad. Het intellect heeft zich met die patenten een bestaanszekerheid gekocht ten koste van de meest fundamentele vrijheden en primaire behoeften der massa van een claim voorzien. Dat dergelijke patenten of octrooien ook politiek worden toegestaan is abject. 

De consequenties zijn catastrofaal, met name  de overbevolking is een gevolg van medische mogelijkheden.  De wetenschap, dat  het gebruik van  schoon water minder ziekten tot gevolg heeft is een bewezen feit, maar het besef ter voorkoming van de bevuiling van water  is er niet, of niet  is toegenomen, waardoor de bevuiling van water doorgaat en de afhankelijkheid van het technisch reinigen van vervuild water groter is. De milieueffecten zijn al zichtbaar doordat plantensoorten verdwijnen en de fauna bijna geen overlevingskans meer heeft.
De  afhankelijkheid van technisch gereinigd water zal enorm zijn. Immers: schoon drinkwater  komt vanuit een intern technisch systeem en voor de flora en fauna geldt dat evenwel dus niet.
Dat het “issue” overbevolking” nog steeds niet op de politieke agenda staat is, mijns inziens,  een ernstige politieke onderschatting van die problematiek.  De aardkloot bezwijkt bijna onder de hebzucht naar grondstoffen – inclusief hout,-  bij de massale houtkap zal een volledige ineenstorting van de levenscycli van  natuurlijke systemen nabij zijn. Vooral bij de gesloten ecosystemen is de vervuiling catastrofaal. Het herstel is bijna onmogelijk. Er wordt een enorme aanslag op de natuur gepleegd. Ter grootte van 11 (elf) voetbalvelden wordt er bos gekapt in de Amazone. Dat daardoor de erosie optreedt is logisch en het ecosysteem – ook de afkoeling van de aarde door verdamping van water bij planten/bomen  op hol slaat en aldus er meer warme zomers en zachte winters kunnen ontstaan door opwarming van de Oceanen. Dit is weliswaar geen bewezen feit maar de logica geeft dit wel aan.

Als er nu  PCB’s in het vet van Orka’s (Bio- accumulatie)  wordt gevonden, dus aan de bovenkant van de voedselketen in de oceaan,  dan moet een ieder de schrik om het hart slaan. PCB’s  vertonen chronische toxiciteit en werken zeer  schadelijk bij de voortplanting, schaden het  immuunapparaat   en bevorderen de groei van tumoren.

“ Het is een gevolg dat wetenschappers, die slechts  hun “intellectueel product” belangrijker vinden dan de negatieve gevolgen die dat product oproept. Vooral chemici zijn verantwoordelijk voor vooral natuur onvriendelijke producten,  zoals de PCB’s. (Polychloorbifenyl)”

“Na ons de zondvloed”, denken velen. Na dit leven is een ander mooier leven, belooft  de Pastoor of  Rabbijn, of, zij houden zich staande door te geloven in een  Parousie, de wederkeer van Christus, de verlosser.  Iedereen weet ondertussen dat dát een illusie is en juist fatalisme in de hand werkt.
Intellectuele zelfvergoding is als iemand vanuit de wolken op de aarde neerkijkt en zich superieur waant boven het gepeupel. Politieke luchtfietserij is daar min of meer inherent aan. Als ik de teksten lees van verkiezingsleuzen en partijprogramma’s dan bekruipt mij het gevoel van walging. Dat “het electoraat” dat voor zoete koek aanneemt is  voor mij en raadsel. Juist dat laatste is kennelijk het bestaansrecht van politieke partijen.

Op 29 maart 1968 sprak G. Papadopoelos een rede uit voor de studenten van de Universiteit van Saloniki. Ook die rede was een en al retoriek en domme niets zeggende slogans. Zoals: “ Helaas, ik herhaal, wij hebben ons visioen verloren. Wij moeten het terug vinden, wij moeten het opnieuw vormen, wij moeten het opnieuw z’n plaats aanwijzen”. Verder in de rede:” De Griek is trots,Trots, maar ook nederig wat betreft zijn eigen persoon. Waar is zijn trots? Waar is de Griekse fierheid nu?”

In 1968,  dus 49 jaar geleden, werd de bevolking van Griekenland ook al gehersenspoeld. Nu het Griekse volk de tol betaalt, door de invoering van de Euro, en nu  er ook  sprake is geweest hoe corrupt de Griekse leiding was en dat er nu meer dan € 54.000.000.000,- op Zwitserse bankrekeningen staat, kan ik zeker stellen dat het vlak van de criminaliteit is bereikt. Zelfvergoding kent kennelijk geen grenzen waarbij zelfs de minachting al is overgeslagen en/of plaats gemaakt heeft voor een “godenwaan”.

De massa wordt een worst voorgehouden aan een lange stok.  Intellectuelen, die zich nu leider durven noemen, en niet de gevaren van ongebreidelde  hebzucht aan de kaak durven te stellen, zijn niet alleen erg dom, maar hebben evenmin de waarde én de bedoeling van het leven begrepen.
Genieten van de allesoverheersende schoonheid van de natuur eist een attitude van bewondering en erkenning van de nietigheid van de mens én het besef dat door   “de wet van het grote getal”,  (nu China een economische grootmacht dreigt te worden)   er  nu een versnelling van uitputting van bronnen zal zijn zoals vis, olie, schoon water, fossiele brandstoffen en schone gronden voor de agrarische sector. De techniek van het “genetisch manipuleren” van voedingsgewassen blijft, in mijn ogen, pure misdaad. Er is geen enkele reden om de gentechnologie toe te staan.!

Ook de armoede zal toenemen. ( Daarover is inmiddels een rapport verschenen dat 1.3 miljoen mensen onder het bestaansminimum moeten leven in Nederland)  Rotterdam wil meer stadsgroente en fruit uit eigen leefomgeving. Dit is een duidelijk teken dat niet alleen de armoede toeneemt maar ook de behoefte een stukje eigen grond te willen hebben om de afhankelijkheid van “de markt”  te verkleinen. Dat streven is uitstekend als initiatief omdat zelfredzaamheid noodzaak blijkt ter overleving.
Patenten op genetische gemanipuleerd voedsel  zal, mijns inziens, tot een ramp leiden omdat agrarische infrastructuren vernietigd worden. Amerika heeft, ( L. Paul Bremer III )  inmiddels eenzijdig de octrooiwetten van Irak herschreven ten faveure van  multinationals die genetisch gemanipuleerde gewassen verkopen.

Het is een gotspe. Een misdaad zou ik het willen noemen.  Het is een vorm van heerschappij  dat we NIET  willen. Intellectuele zelfvergoding  existeert zich kennelijk zo ziekelijk dat de “onderzoeker” niet begrijpt dat genetisch gemanipuleerde gewassen, met daarop een patent, een hegemonie is van de patenthouder. Dat is niet alleen onwenselijk, het tegen iedere vorm van fatsoen en zelfs een diepe minachting voor de natuur en die “maakbaarheid” de andere mens buiten spel zet. Immers: het patent is te koop. Het is doodeenvoudig een misdadige vorm van slavernij: de afhankelijkheid is dan definitief. Artikel 273F WbvStr. heeft dus ook onder genoemde omstandigheden, als hierboven is aangehaald, zijn kracht kennelijk verloren, of wordt door de politiek gewoon aan de kant gezet omdat “de Markt” belangrijker is. Macht is ook hier dus belangrijker dan gerechtigdheid.

De club van Rome heeft in 1972  een poging gedaan om regeringen op andere gedachten te brengen, onder  redactie van D.L. Meadfows, met het rapport “Grenzen aan de groei”,  maar dat stuitte op politieke onwil en angsthazerij. Conservatief denkende economen welke nu nog groei prediken,  hebben geen benul dat economische groei  niet eeuwig kan doorgaan én is  niet noodzakelijk dat wetenschappelijk te bewijzen.
Intellectuele zelfvergoding verduisterd de realiteitszin met een pathologische consequentie in “luchtfietserij of waandenkbeelden”.

Wijlen Professor Dr. Jan Pen verklaarde ongeveer ongeveer 25  jaar geleden: “dat als China hetzelfde economische niveau wenst te bereiken zoals het op dat moment in het Westen het geval was,( 1994)  er zich een ramp zal voltrekken.”
China begint nu  een economische wereldmacht van betekenis te worden zodat ik meen dat de “ramp”,  zowel economisch als wel ecologisch,  (vervuiling van water en lucht.  Overbevolking in dat deel van de wereld is al jaren een ernstig probleem)  in aantocht is.
“Het intellect” zal zich óók in China laven aan de “vooruitgang” en door die waan zij  voorlopig niet beseffen dat het in feite de (hun)  ondergang inluidt.

Peter Sirius, 1853-1913, dichter en Aforist, schreef:” Menigeen reed met een vierspan het leven in, die later met een houten been rond het graf van de illusies strompelt”. De intellectuele zelfvergoding op meesterlijke wijze verwoord.
Maar, ook hij wist al zeker dat er niemand naar hem luisterde en de “domheid der mensen” gewoon niet te bestrijden is. “Ook de goden zullen de strijd tegen de domheid verliezen”.
Economen en politici welke nog in “groei” geloven, zijn volgens een nieuwsbrief van de “Club van Tien miljoen” te Valkenswaard, gestoord. Met die conclusie ben ik het volledig eens. De ontkenning van de aanstormende problemen is een ziekelijk ritueel aan het worden. De bewijzen tot het gelijk van de “Club van Rome” is nu al duidelijk bewezen. De vervuiling in China is zo gigantisch dat er meer dan €200 miljard moet worden uitgetrokken om de vervuiling een halt toe te roepen.  Natuurlijk zijn er ook Chinezen die zich dat aantrekken en pogingen zullen ondernemen de schade te corrigeren. maar ook zij zullen de wetmatigheden van “de markt”  tegen komen en de hysterese effecten van  kortzichtigheid moeten ervaren en ook zij zullen machteloos moeten toekijken tot de “ecologische ramp” zich aandient.

Welvaart werkt kennelijk als een voor waarheden versluierende “drug”.  De  nu ex minister van economische zaken,  Prof Dr. Brinkhorst van D-66,  begrijpt als econoom slechts de cijfers met de daaraan gekoppelde economische modellen, maar het zijn juist die modellen  welke ons allen naar de ondergang leiden.
In zijn roes van onbetamelijke  intellectuele zelfoverschatting ziet hij de causaliteit niet  in zijn economische modellen én de aanstormende destructie van maatschappelijke instituties, de onomkeerbare hoge progressieve werkloosheid door wereldwijde marktwerking,  en de vernietiging van hele maatschappelijke systemen. (Bijv. van de noodzakelijke kleinschaligheid bij de middenstand) Langzame vernietiging van de aarde  en de daaraan verbonden vrijheidsbeperkende maatregelen,  als gevolg van  overbevolking,  wordt door zowel de politiek én door  intellectuelen angstvallig verzwegen. Wijlen Prof. Dr. Wubbo Ockels en Prof.   Dr. André Kuipers , beide waren ruimtevaarder, hebben exclusief gewaarschuwd zeer zuinig op de Aarde te zijn: er is verder niets!!
Zelfvergoding  is impliciet een ontkenning van de realiteit, van de zowel maatschappelijke hoogst belangrijke pluraliteit als wel de noodzakelijke biodiversiteit.

Marktwerking in een tijdperk van hoge mechanisatie, en snelle distributie mogelijkheden,  is onethisch en   veroorzaakt onherstelbare schade aan milieu en agrarische infrastructuren.
Het is de hoogste tijd dat politieke partijen gaan beseffen dat economische  groei méér ellende teweeg zal brengen. Groei in “welzijn” is een antidotum voor het afglijden naar volledige chaos. De chaos is inmiddels  in gang gezet door een nog steeds uitdijende overheid,  die regel op regel produceert én de “pan uit rijzende” kosten opslorpt,   het begin van een volledige faillissement  van Nederland inluidt. De Euro- crisis is ondertussen een duidelijk bewijs daarvan. Over de waanzin vanuit “Brussel” maar de zwijgen. Wat mij uiterst fel tegen de borst stuit is de lafheid bij politici en niet de waarheid durven zeggen zoals het werkelijk is en slechts een “:brood en spelen” beleid aanbidden om het electoraat “koest” te houden.

Intellectuele zelfvergoding heeft in de politiek  als bijwerking dat de “wet van Parkinson” (***) gaat werken onder de noemer van “bureaucratisme”. ( De overheidsbureaucratie)  We hebben het gezien hoe in de periode van 1992 tot 2002 er een gedogmatiseerd zelfvergoding optrad bij de paarse kabinetten onder leiding van  de sociaal democraat Dr.  W.Kok.  Nederland verstikte bijna onder de politieke correctheid van het “eigen gelijk”,  dat als terreur werd ervaren. Dr.  Melkert en Dr.W.Kok werden bijna als goden door hun achterban aanbeden.  Nu, 2017, weten we dat Prof. Dr.  Pim Fortuyn eigenlijk de reddende engel is geweest door die waan van de zelfvergoding in het daglicht te plaatsen. Het heeft zelfs zijn leven gekost omdat  onbeheerste emoties bij velen,  door de “val naar de waarheid”, niet konden worden verwerkt. De invectieven die naar Pim Fortuyn werden geuit waren walgelijk. ( Bij een TV programma, “De achterkant van het gelijk”, heeft ex minister, Drs  Marcel Van Dam, Prof dr. Pim Fortuyn zo ernstig bejegend en/of beledigd dat die belediging na 15 jaar nog steeds actueel is)   Dat een totaal krankzinnige de pistoolschoten heeft gelost en er slechts met 11 jaar hechtenis ( onder aftrek van 7 jaar) vanaf gekomen is, is mijns inziens, te danken aan de links geïndoctrineerde rechtspraak  met invloed van een gelijkheid- dogma.

Vele intellectuelen  hebben zich daaraan schuldig gemaakt.  De sociaal psychopathologie werd, naar mijn mening,  symptomatisch in de persoon van Volkert van der Graaf, de moordenaar van Pim Fortuyn, overduidelijk. Intellectuele zelfvergoding zet  onverantwoorde processen in werking.  Ik wil de vraag nog stellen: “Zijn machthebbers er op uit om figuren als Volkert van der Graaf, “achter de hand te houden”, en bij een interventie op de macht, zoals Fortuyn dat deed, de leidende personen van die interventies,  door figuren als Volkert van der Graaf te (laten)  elimineren?”
Intellectuele zelfvergoding moet dan ook door getalenteerde politici worden bestreden. Echte intellectuelen kennen de “wet van het behoud, fatsoen en waardigheid”.

 ***De wet van Parkinson stelt dat het werk (van een taak) uitdijt naar de beschikbare tijd (om een taak te realiseren). … Cyril Northcote Parkinson formuleerde deze op waarneming gebaseerde wet in zijn boek Parkinson’s Law: The Pursuit of Progress (London, John Murray, 1958). (Onder tijd moet overigens worden verstaan zowel de feitelijk benodigde capaciteit in mensuren als ook de doorlooptijd.) 

 

 

 

Dit bericht is geplaatst in Actueel met de tags , , , , , . Bookmark de permalink.