Politici zijn maar gewoon mensen. die grove fouten maken en ook naïef kunnen zijn.

 

Politici zijn maar gewoon mensen die grove fouten maken en  ook (vaak) naïef  zijn.

Er wordt  te veel van politici verwacht , terwijl de macht van politici  uiterst beperkt is.  Er zijn zeer vele factoren waar politici afhankelijk van zijn. Daarnaast constateer ik dat zeer velen, door hun ambitie, de realiteit niet willen zien en keer op keer de gedane beloften niet worden waar gemaakt.  (Gelukkig zijn er ook nog realisten, maar die hebben helaas te weinig of geen invloed en dat is NIET de schuld van de goedwillende) Het bewijs, ter zake het  politiek falen ,wordt duidelijk  bij  illusies én  op ambities, dewelke geen raakvlak hebben met de realiteit.

Het Logo van de Illusie?

1e. De illusie van een verenigt Europa. ( Immers: een  verenigt Europa, zonder een duidelijke politieke consensus, hetwelk op Democratische constitutionele beginselen moet berusten).

2e. De illusie van een gezamenlijke munt binnen Europa, de Euro. Het bewijs van mislukking  ligt voorhanden  door een Europese  demografische diversiteit: het is onmogelijk vol te houden dat de Noordelijke Europese landen  de  Mediterrane landen, aan het financiële infuus kunnen houden: de Zuidelijke Centrale banken hebben inmiddels een schuld van € 100.000.000.000,– aan de Nederlandse Bank. Dr.  Pieter Omtzicht van het CDA,  heeft een elftal (11) vragen gesteld in de Tweede Kamer der Staten Generaal.  De staatsrekeningen staan in Spanje nog steeds op rood. de tweede illusie is dat Spanje en Portugal, en,. zeker Griekenland, hun schulden NIET KUNNEN TERUG BETALEN.

3e. De Illusie van de gelijkheid van volkeren in Europa. Gelijkheid bestaat niet en dat  verschil is meetbaar bij economische activiteit en: zoals spaarzin, gedragsbepalende omstandigheden en de geografische ligging.

4e. De Illusie van een politiek Europese consensus.( Theoretisch wenselijkheid  maar  de praktische onmogelijkheid kweekt onvrede en ongeloof waarbij de “Markt Europa”   met slechts de economische wetmatigheden ongelijk worden geïnterpreteerd.

5e. Het onderschatten van de overbevolkingsproblematiek. De “Markt Europa” verdringt de realiteit, waardoor de negatieve effecten van die bevolkingsproblematiek   genegeerd worden. De negatieve effecten zijn juist ernstiger van aard dan “men” wil erkennen.

6e. De Illusie van de integratie:  Een falend integratiebeleid, als gevolg van  de onmogelijke invulling  naar  een verstarde ideologie, door een ongunstig politiek maatschappelijke eenzijdigheid. (immers: het generaal pardon van 2007 is met EEN stem verschil door de Tweede Kamer gekomen en de 800.000 asielzoeker in Spanje hebben een verblijfsvergunning  ontvangen van de toenmalige Minister president Sapatero. De kosten voor de bevolking zijn gigantisch te noemen en  beïnvloeden eveneens de schulden van de Mediterrane landen aan de Noordelijke landen. Immers: de garantstelling van Nederland aan het IMF bedraagt nu al € 157.000.000.000,–. Dit is onhoudbaar.

7e. De onmacht van politici om de “economische macht”, waaronder de banken en andere investeerders én  multinationals, in bedwang te houden. De “economische” macht hanteert haar eigen regels waarbij het management hun tactieken ongelimiteerd heeft gebruikt en dus uitgevoerd. Daarbij is de bureaucratie een maatschappelijk ontwrichtend element geworden.

8e. De politieke naïviteit, ten opzichte van zeer corrupte landen, zoals Griekenland, Spanje en Portugal, is stuitend. ( de absoluut corrupte Griekse elite heeft gelogen en Europa bedrogen door hun economische situatie beter voor te stellen dan  het werkelijk was: dat is inmiddels bewezen) Het bewijs van een “ergerlijke naïviteit.”

9e. Te veel taken, waaronder de veiligheid, zijn geheel in handen van de overheid gekomen waardoor er een ongelimiteerde “aangroei” van ambtenaren is. Daar(door)naast is de “regelbrij” bijna mensonterend en vrijheid van de burger wordt aan banden gelegd. Ambtenaren schroomden niet een “detournement de pouvoir” toe te passen. ( Bijvoorbeeld: Bij zelfverdediging een discipline van “subsidiariteit” en “proportionaliteit” te eisen van het slachtoffer. Bij het nalaten daarvan kan “men” worden vervolgd door het OM. Deze absurditeit wordt nu een beetje afgezwakt).

10e. Het privatiseren van voormalige nutsbedrijven is een fiasco gebleken: de prijzen voor de consument zijn niet gedaald maar juist gestegen ( de energiebelasting blijkt  een absurd hoog percentage van  ongeveer 61% op de voorschotnota) en de salarissen van zijn  bestuurders exorbitant hoog. De schaamteloze zelfverrijking met belastinggeld tart iedere vorm van bestuurlijke normen. Dat geldt overigens ook voor het Europese parlement.

11e. De bureaucratie is een kosten- verslindende moloch waarbij politici volledig machteloos zijn dit tegen te gaan en/of kunnen  (of niet willen) oplossen. Nu Prof. Dr Ronald Plasterk, als minister van binnenlandse zaken,  “paal en perk te stellen” aan salarissen van “top functionarissen, in het publieke domein , is hoopvol maar ik denk dat de tegenwerking enorm zal blijken te zijn. Prof dr. Ronald  Plasterk verklaarde ook al dat: “De wet zomaar even aanvullen, kan echt niet zomaar”. Is Plasterk wel geschikt als politicus? Hij was wel een briljant wetenschapper maar als politicus zeker minder geschikt.

Is dit dan het Logo van de verdwazing?

Ik vraag me echter af, waarom  de zelfverrijking,  als werkelijk schaamteloos  en buiten iedere proportie van fatsoen en verantwoordelijkheid tot stand is gekomen.  Ik noem het parasiteren op belastinggelden in een gedoogcultuur van bestuurlijke onbenullen. Het eist een correctie met een harde insteek en even meedogenloos als waarmee de verrijking  plaats vond.Ronalt Plasterk is daar, mijns inziens,  niet geschikt voor.

Dat Plasterk een zachte hand wenst, komt waarschijnlijk door zijn lidmaatschap bij de Partij van de Arbeid. Dat de burger het  belastinggeld dwingend is afgenomen is kennelijk niet opportuun. De burger werd gedwongen zijn “arbeidskracht”  af te staan.  Dat macht corrumpeert is dus alweer bewezen.

12e. Het bureaucratisme, dat formalisme genereert en eigenlijk een uitwas is van bureaucratie, dat nu zelfs ziekelijke vormen aanneemt. Artsen, burgers en zorgnemers kunnen onmogelijk voldoen aan de absurde regelgeving en protocollaire systemen.

Uiteraard zijn bovenvermelde twaalf aangehaalde punten nog een zeer summiere opsomming van de beweegreden omdat wereldwijd de politieke problemen bijna onoplosbaar zijn, doordat ideologieën er in een te grote diversiteit zijn, inclusief de religieuze.

Zwakke menselijke eigenschappen hebben zeer vaak de overhand bij politieke beslissingen, waardoor politici de consequenties van hun handelen niet willen of kunnen overzien.

Door fatalisme en incompetentie, bij zowel de bevolking alsook bij een (de) politieke oppositie, worden de gevolgen van die beslissingen bij ernstige problemen, zoals de kredietcrisis -, de daarop volgende economische crisis én bij religieuze “brandhaarden”, pas pijnlijk  duidelijk.

Natuurlijke factoren en lessen uit de geschiedenis, met een wat conservatief karakter, blijken  gewoon ter zijde geschoven te zijn. De bedachtzaamheid heeft niet gewaakt.

(de pardonregelingen in Spanje en Nederland zijn een zeer zware last geworden voor de bevolking, welke nu opdraait voor de financiële gevolgen)

Niet alleen ik maak mij ernstige zorgen over de leefbaarheid én de betaalbaarheid van het dagelijkse leven.  De armoede groeit buiten proportioneel.

Bij columnisten, hooggeleerden en schrijvers van ingezonden artikelen heeft het onderwerp dezelfde portee. Ook de omvang van het aantal schrijvers, die zich ergeren aan domheden  neemt toe, gezien het karakter  van de ingezonden artikelen en de publieke reacties in de dagbladen.

Deze generaliteit is beangstigend omdat daarmede zijn  mijn zorgen bevestigd en de omvang van de problemen  onoverzichtelijk worden en derhalve onrust geven. Door het ontbreken van echt leiderschap komen er processen op gang die eigenlijk niemand wil maar door de crisis wordt wel duidelijk WIE de aanzet tot die ongewilde processen verantwoordelijk is. Impliciet is daarmede ook de democratie geweld aangedaan en de wijze waarop is zeker een boek van 500 pagina’s noodzakelijk om dat uit te leggen. Op de website “MeJudice” nl,  hebben enkele hoogleraren expliciet een poging gedaan, door onder andere te wijzen op de niet nagekomen beloften van politici. Prof. Dr. Frits van de Meer heeft een uitstekend artikel daarover samengesteld.

Dat het “Rijk” bewust de hogere woonlasten negeert is een gotspe.

Een zeer bekende columnist schrijft:” In veel gevallen wordt de gemiddelde Nederlander onvoldoende voorgelicht en van tijd tot tijd zelfs op grove wijze bedrogen”.

( het wordt tijd dat het Openbaar ministerie politici kan vervolgen als deze de kiezer bewust bedriegt. De strafbaarstelling is mogelijk uiterst complex omdat het bewijs daarvoor vaak ontbreekt, en een gebroken belofte niet als bewust liegen kan worden aangemerkt omdat een belofte voor de verkiezingen nadien,  bij “noodzakelijke onderhandelingen om tot een politiek werkbare situatie te komen, een compromis onvermijdelijk is. Daarnaast is de wetgever er niet op ingericht tot strafbaarstelling. Mijn vraag is dan evenwel:” Als door ernstige vormen van liegen schade ontstaat ,uit een door liegen verkregen macht, die  macht zou immers anders NIET  zijn ontstaan of verkregen,  die ontstane schade  op de leugenaar kan worden  verhaald?”)  Laat juristen er zich maar eens over buigen. Kan een grove fout als liegen worden beschouwd of als een gevolg van incompetentie?

Dat de Beurscrisis op het bordje van de burger komt is misschien wel de druppel die de emmer doet overlopen. Ook de Gemeentelijke heffingen gaan omhoog terwijl de pensioenen niet met (de) een inflatiepercentage worden geïndexeerd. De burger wordt zonder pardon in de armoede gedumpt, door zowel politieke als ook door het economische beleid van huidige bestuurders.  De gevolgen van  opportunistisch beleid:  “dat de burger in  armoede terecht komt is het gevolg van een ” causa prima”  en toch met  een excuses kan worden afgedaan,  is eigenlijk onaanvaardbaar.”

Het is, naar mijn overtuiging, een misdaad, criminaliteit dus, van bestuurders, die zelf mogelijk buiten schot blijven door riante beloningen, de burger naar de bedelstaf te dirigeren. Sociale onrust kan onmogelijk uitblijven. Immers: bestaanszekerheid staat op het spel.

Als Amerika naar zijn faillissement aftelt zal Europa zeker niet buiten schot blijven waardoor de burger nog verder in het moeras zal wegzakken.

Nu de idee wordt gelanceerd, meer financiële macht aan Brussel af te staan, slaat de domheid, naar mijn mening, op een genadeloze manier toe. Meer macht afstaan aan “Brussel” is in feite een capitulatie en blijk geven van volledige politieke ongeschiktheid van deze regeringen in Europa, inclusief uiteraard de Nederlandse regering.

De landen die zich niets van de regels, die gesteld zijn in het “stabiliteitspact”, hebben aangetrokken, krijgen nu een beloning voor wangedrag en corruptie omdat de Noordelijke landen dan kunnen worden gedwongen meer geld af te staan aan de Mediterrane landen, zoals Griekenland, Italië, Spanje en Portugal om deze in het zadel van de Euro te houden. Manuel Barroso, de nieuwe Zonnekoning, pleitte voor een Europese aankoop van obligaties.

De burger zal opnieuw in zijn buidel moeten tasten en  in een ijzeren greep worden gehouden, ten faveure van multinationals die gewoon hun producten aan de Eurolanden kunnen verkopen met de nu geldende faciliteiten.

Wijlen Jaap Blokker schreef in zijn laatste jaarverslag dat bankiers elke realiteitszin hebben verloren. Deze melding is eenvoudig op politici te projecteren omdat de president van de Wereldbank, Robert Zoellich, zich af vraagt of de Europese probleemlanden er ooit weer bovenop kunnen komen. De ontkenningsrituelen van politici beginnen irritant te worden, maar eigenlijk  is de grens bereikt van de haalbare tolerantie. Zie s.v.p. ook het artikel op deze website: “Quo Vadis, Europa”.

Zeker de spilzucht van Manuel Barroso, de vroegere president van Portugal, is ergerlijk. Barroso moet gewoon verdwijnen. Het financieel/economische probleem binnen Europa is naar mijn mening onbeheersbaar aan het worden – of dat al is – zodat er een “status quo” onmiddellijk moet worden ingevoerd. De consequentie zal zijn dat de welvaart zal verminderen maar de Euro voorlopig kan blijven bestaan en de schulden van probleemlanden goed in beeld komen. Alsdan kan men beslissen dat ieder land zijn eigen:”oude munt´ kan herinvoeren als er geen andere uitweg is. Of, uitsluitend de Noordelijke landen,  Scandinavië, Nederland, Vlaanderen, Luxemburg, Duitsland – mogelijk de” Nuero”  kunnen invoeren.

Daarnaast zal ieder land het ambtenarenkorps moeten halveren omdat deze een te groot deel van de koek opeten. Het kan miljarden opleveren en met die besparingen de schulden aflossen, of, aan de laagst betaalde doen toekomen opdat de economie zal kunnen aantrekken omdat er dan meer te besteden is. Te overwegen is natuurlijk dat alle ambtenaren die meer dan € 50.000,- per jaar verdienen, die te korten met 15%, zodat de werkloosheid niet zal stijgen en daarnaast er een volledige stop moet komen op nog meer ambtenaren.

Het politiek/economische deficit begint een crimineel tintje te krijgen, temeer dat een ambtenaar, Margreet Lemurwa zegt: “ de kosten van inkrimping van het ambtenarenapparaat zullen worden verhaald op de belastingbetaler”. “Dit lijkt op chantage”, schrijft Jos van Noord in de Telegraaf van 10 augustus 2011.  Het parasitaire karakter hiervan spreekt boekdelen van een ambtenaar met te veel macht en, naar mijn mening,  zij gewoon moet opkrassen.

De tegenstellingen van belangen gaan zich verharden nu de schuldencrisis structureel wordt en de verwarring compleet is. De belastingbetaler zal uiteindelijk de “underdog” zijn. En, armoede zal dramatische vormen vertonen waardoor er munitie wordt aangedragen voor een kweekvijver “der sociale revolutie”.

Wie dit onderschat heeft geen benul van de werking van maatschappelijke systemen en de menselijke natuur binnen dat systeem.  Dat  de democratische constitutionele beginselen nu onder zeer zware druk staan is als “koren op de molen”  voor een dictatoriaal geordende principe.  Dat dit geen doemdenken is blijkt uit de uitlating van voormalig ECB president, Straus Kahn, die een Wereldbank met een Wereldregering voorstaat. De gehele wereldbevolking wordt doodleuk even op het “spit” gelegd.

De burger kan niet eindeloos worden belast. De grens van de toelaatbare belastingdruk is al lang overschreden. De symptomen van maatschappelijke deformatie zijn duidelijk aanwezig en herkenbaar aan onverschilligheid en de incidenten die daarvan een uitvloeisel zijn. De burger machteloos maken zal onherroepelijk leiden tot ongeregeldheden, rellen te boven gaande.

Als intellectuelen en wetenschappers al niet meer spreken over “een betere samenleving” omdat ook zij zich geplaatst zien voor de muur van de betweterigheid, egotripperij en domheid, dan regeert nog slechts “de markt” en de winsten van de “Oligarchen” op mondiaal niveau.  Ook moet de Europese Centrale Bank niet zonder meer accepteren dat er een centrale toezichthouder komt in Europa.

Het belangen- conflict spits zich dus toe om Brussel meer macht te geven en de ECB buiten spel te zetten maar de ECB zou moeten eisen dat de  geprivilegieerde toegang van overheden tot banken een einde komt. Immers: Dan is toezicht niet nodig en de macht blijft bij de Europese staten. En, hoeveel macht heeft Amerika in Brussel?

Dat Drahgi dus pleitte voor toezicht is uiterst bedenkelijk. “Doet Drahgi een poging om het begrotingsbeleid van Amerika te koppelen aan die van het Europese, omdat het Europese monetaire beleid een toekomstige economische groei van Amerika zou belemmeren?”

De rellen en bezuinigingen in Europa zijn kennelijk Amerika een doorn in het oog. De “dubbelrol” van Drahgi is nu wel duidelijk. Het verrast mij niet dat hij zo redeneert, maar de naïviteit van Europese politici zijn, naar mijn overtuiging,  grenzeloos en hebben een zichtbaar incompetent karakter omdat er geen weerstand tot nu toe is gebleken. Drahgi is mogelijk de visionairs in Europa de baas. De “Hedgefondsen”  weten dat de Europese regeringsleiders in een vacuüm opereren en geen mandaat hebben.

Politici maken niet allen veel fouten, ze hebben ook niets meer te vertellen. De gevolgen van de globalisering zijn desastreus omdat  dan nog slechts de wetten van de handel gelden zonder een moraalfilosofie. “Mercurius”, lacht in zijn vuist. En, de banken willen een Wereldhegemonie. Het FED ( Federal Reserve System) een privaat bankensysteem, de Centrale Bank van de Verenigde Staten van Amerika,  ziet nog liever vandaag dan morgen dat de Europese banken failliet gaan. Ze kunnen als “reddende Engel” spelen en de macht grijpen in Europa, met Drahgi als vlaggendrager. Lang leve de westerse democratie, dat al lang een vreselijke zieke grap is,  zonder kans op genezing omdat de belangen verstrengeling zo groot is en de bureaucratie onuitroeibaar blijkt en wij de rekening krijgen, van de afgelopen jaren, en  nu gepresenteerd wordt.Wie dagelijks de krant leest, en het nieuws  volg, zal bij het lezen van dit artikel denken dat het eigenlijk overbodig is. Maar, ook  het  machteloos zijn, zal  het morele degeneratie proces versterken waarvan de uitwerking op werkelijk alles zijn invloed zal uitoefenen, dankzij de de grove fouten die de politieke elite maakt. Een zakenkabinet van gefortuneerde en hooggeleerde mensen zou mogelijk een uitkomst bieden omdat de belangenverstrengeling én het ziekelijke eigenbelang mogelijk dan tot een minimum beperkt zal blijven.

A.R. Girbes sr.

9 December 2012.

 

Dit bericht is geplaatst in Actueel met de tags , , , , , , . Bookmark de permalink.