Verslaving is als een verrotte kies.

Verslaving is als een verrotte kies en ontlokt harde tegenstand.

Wat mij lange tijd bezig houdt is het feit dat heden er zo gemakkelijk van wordt uitgegaan dat “de overheid” het wel even zal doen als het op “verantwoordelijkheid” en “aansprakelijkheid” aan komt.
Het paarse kabinet, als ook de huidige ambtelijke beleid, heeft te lang en te gretig burgerlijke verantwoordelijkheid van de burger overgenomen waardoor een grote groep mensen zich geheel op de overheid verlaten. Dat is een absurditeit waarvoor nu een prijs wordt voldaan in de vorm van irritante controles, waardoor de burger, die zich van zijn eigen verantwoordelijkheid wel bewust is, het slachtoffer is
Mijn stellige overtuiging
Is, at ieder voor zichzelf een grote verantwoordelijkheid aan de dag moet leggen, en voor onverantwoordelijk gedrag ook de harde consequenties moet aanvaarden. (Buiten beschouwing wil ik laten: de mentaal niet volwassen mens, zoals kinderen en geestelijk- en lichamelijk gehandicapten.)Dat geldt zowel bij verslaving als wel bij andere activiteiten, zoals crimineel gedrag ( en handelen) en gedragingen die onverenigbaar zijn met “een gezond leven hebben.” ( Bijv. roken kán kanker veroorzaken en anderen betalen de kosten zoals dat ook bij “overgewicht” vaak het geval is. )
Obesitas is een situatie van ernstig overgewicht die een gevaar vormt voor de gezondheid. Het ontstaat wanneer er met eten en drinken meer energie wordt opgenomen dan opgebruikt door lichamelijke activiteit.( Mensen met een “stofwisselingstoornis” laat ik buiten de eigen verantwoordelijkheid: immers: het overkomt “ze” )

Maatschappelijke uitwassen als gevolg van verslaving, ongeacht of dat nu een verslaving is aan alcohol of andere verslavende producten, zoals heroïne of cocaïne, de betreffende persoon “wij” niet als patiënt moeten zien en behandelen, maar als een persoon die absoluut “lak” heeft aan de gevolgen van die verslaving, ook al zijn de maatschappelijke gevolgen door zijn/haar toedoen ontstaan. Verslaafden zijn niet geïnteresseerd in problemen die verslaving oproept in de huidige maatschappij. ( Zoals een overmatige aandacht, van politie en justitie, voor de handel in verdovende middelen.)

Art.140 WbSr. is een kapstok waaraan alles kan worden opgehangen, ( de politieactiviteiten) ook al is een burger volledig onschuldig en niets te maken heeft met ongeacht welke criminele organisatie dan ook. Wijlen Prof Dr. P.Fortuyn deed reeds hiervan kond in zijn column in Elsevier. De noodzaak om Artikel 1 van de Grondwet te wijzigen zal zeker het bestrijden van drugs makkelijker maken en personen, welke als immigrant naar Nederland komen en aan drugs verslaafd zijn, het land uit te zetten.

Zodra de maatschappij de verslaafden als patiënten gaat behandelen, en dat willen artsen en psychiaters zo graag, is het hek van de dam. Iedere remming, resp. beheersing, en het gebrek aan persoonlijke discipline, bij een toekomstige verslaafde(n), deze de “medelijden hebbende maatschappij” als een liefdevolle “zuster” zal beschouwen waarbij het lekker leven is met alle zorgen van dien. Het hospiteren als een maatschappelijk deformerende uitwas. Het hoort thuis in de “Sociaal Pathologie”..

Voorlichting op scholen over de gevaren van verslaving moet veel agressiever worden én kinderen moet worden gewezen op het onaanvaardbare gedrag door/ bij verslaving. Het gezag( de politiek) met een laffe attitude zoals dat nu het geval is (was), bang voor het electoraat, is als een slappe vader voor zijn kinderen.

Jaren geleden heb ik, via een uitzending op de TV, een oud agent van politie horen zeggen “dat kinderen niet begrijpen wat verslaving is en dat de voorlichting “steviger”moet worden.”(Sic) Nu, die agent weet waarover het gaat en het is een aanbeveling om gepensioneerde politieagenten, op volwaardige basis, een vaste plaats te geven ter zake voorlichting op scholen over harddrugs en softdrugs, én kinderen het besef bij brengen dat ze zelf verantwoordelijk zijn voor
ongeacht de soort van verslaving op latere leeftijd. Vooral op de gevaren wijzen en dat de maatschappij waarin de kinderen leven geen verslavende mensen wenst. Gepensioneerde politiefunctionarissen zijn mijns inziens, met hun ruime ervaring, de juiste mensen die onze jeugd een hoop ellende kan besparen door te wijzen op de harde werkelijkheid. En, dat kunnen zij als geen ander.

De vicieuze cirkel waarin een verslaafde komt te verkeren is maatschappelijk onaanvaardbaar. Optreden tegen verslaafden en de voorlichting ( op scholen) over verslaving moet keihard worden. Politieke partijen moeten niet bang zijn voor kritiek.
De hardheid van tegenstanders van verslaving, wat verslaafden oproepen, is een gevolg van onverantwoordelijk gedrag van de druggebruiker. Het smoesje dat “ze” (de gebruiker) er ingeluisd zijn enz. enz., is absolute kletskoek. Mijn vaststelling is niet a-priori, maar een gezond oordeel over een oplossing van het verslavingsprobleem, dat ons allen raakt.
Artsen en psychiaters die een andere mening hebben, we horen het zo vaak over de “verslavingspatiënt”, zijn naar mijn mening eenvoudigweg karakterloos. Immers: ook zij zullen geen extra financiële middelen hebben. De maatschappij moet de lasten maar dragen. Verslaafden moeten één keer de kans hebben om af te kicken……..bij weigering, volgt daarna gewoon gevangenneming of………..de dood. Moedertje natuur zou verslaafden al lang via “Morpheus” naar meneer “Hein” hebben afgevoerd.
Mijn oordeel is hard. Want waarom moeten anderen de consequenties dragen die dan aan de maatschappij wordt opgelegd door een verslaafde?

De gevolgen van dat harde standpunt zijn mild omdat ook de drugscriminaliteit zal afnemen. Tegenstanders zullen zich verdedigen met het argument dat de mens niet volmaakt is en dat ‘psychische oorzaken mogelijk de man of vrouw tot verslaving hebben gebracht zodat zij – de verslaafden- als patiënten kunnen worden behandeld.
Ik moet een dergelijk argument als gewoon ‘ slap geklets’ kwalificeren omdat er dan nimmer een oplossing wordt aangedragen. ( Ik geef toe dat wettelijke belemmeringen aanwezig zijn en dat ook de “Rechten van de Mens” een rol spelen. [ Bijv. de integriteit van het lichaam]) Sommige beslissingen zijn gewoon nodig om een ondraaglijke last te elimineren.

De maatschappelijk deformerende consequenties, zoals de bijna onbetaalbaarheid ter bestrijding van verslaving en de onleefbaarheid voor de niet verslaafde burger, door overheidsmaatregelen, drukt als een zware hypotheek op de maatschappij.

Kijkt U maar eens goed in woonwijken waar de “junkies” voor overlast zorgen. De irritante controles op vliegvelden is ook een gevolg van de bestrijding van de drugshandel door politie en / of justitie. De “bolletjes- slikkers” waren een hoofdstuk apart. Op een menselijk wijze deze problemen oplossen is niet eenvoudig maar geen oplossing aandragen is alsof “men” een vuur wilt doven met olie. Indien “de politiek” ( bestuurders, hulpverleners, psychiaters,artsen) meent dat verslaving in de “genen” zit, die verslaafden een verantwoorde hoeveelheid drugs moet kunnen krijgen dat hun behoefte dekt. De criminele sfeer die daar nu omheen waait, zal dan ook afnemen. “De politiek” moet dan ook consequent zijn en gecontroleerd drugs verstrekken aan degene “wier genen” om drugs vragen op advies van een arts.

( Overigens: ik herinner mij dat in de jaren 1970 Prof. Buykhuizen van de Universiteit te Groningen, al onderzoek deed naar mogelijke genetische afwijkingen bij criminelen. De Professor werd toentertijd daar voor verguisd.)

Als mensen “ echt” ziek zijn, en dat uit zich door de( extreme) behoefte aan drugs, en zonder drugs er van natuur daardoor ontregelt geraken, zonder dat ze daaraan voorafgaand eerst geëxperimenteerd hebben, is de drug (Cocaïne of Heroïne) dus een medicijn, als door toediening daarvan de mensen daarná weer normaal functioneren,criminaliteit zo buiten de deur wordt geplaatst en de verslaafden mogen nimmer afhankelijk worden van drugsdealers of de drugsmaffia in het algemeen .

Maar… hoe meet “men” de behoefte aan drugs en de ziekte die de behoefte vraagt, veroorzaakt? Overigens: Wat is de wetenschappelijke waarde, door te” veronderstellen” dat “verkeerde genen” verslaving veroorzaakt? Als het wetenschappelijk bewezen is dat “verkeerde genen” drugsbehoefte genereert, dan moet dus de “drug” in het “Basispakket” er dan geen sprake is van verslaving.
.Ik heb de indruk dat Politie en/ of Justitie inmiddels is dolgedraaid ter zake verslaving van welke aard dan ook. En hun houding ten aanzien van de maatschappij, daardoor ook is verhard.
Het wordt tijd dat de gewone burger, die zijn eigen verantwoordelijkheid wél aan kan, weer als volwaardig lid van de maatschappij kan meedraaien en het voetstuk waarop justitie en politie nu staan, wordt afgevlakt tot normale hoogte. En,…. ten dienste van de burger moet zijn.
Kolonel b.d. J. Dorrestein, had het al over een “parlementaire enquête” bij de politie. Het nu aangegane prestatiecontract bij politie is geschikt voor de rariteitenzolder omdat de politie door “de politiek” volledig in de steek is gelaten en de sporen die het “’politiek correct terreur”, zoals Wijlen Prof. Smalhout dat heeft omschreven, achter gelaten, niet zo snel kan worden uitgewist.
Over het hoofd wordt gezien dat het draagvlak in de samenleving voor een op een meer boetes gericht prestatiecontract eerder wordt verzwakt dan versterkt. Het wordt een ergernis ten top en het ziekteverzuim bij politie zal m.i. sterk stijgen. Nu in 2013 is die veronderstelde waarheid bevestigd. Het ziekteverzuim bij politie is erg hoog. ( In 2016 zou dat er al mogelijk 1200 mensen zijn)

Als (nu ex) Hoofdcommissaris Kuiper van Amsterdam zegt dat het contract onzin is, dan geef ik hem gelijk.,
Ik ben het er geheel mee eens dat het prestatiecontract bestuurlijke flauwekul is. Maar, zolang er bij de politie nog een “Befehl ist Befehl” cultuur heerst, kunnen de Hoofdcommissarissen wel van alles met de “mond belijden”, in de praktijk zal de gewone politieman/ vrouw toch kritiekloos uitvoeren wat hem door justitie ( het OM) wordt opgedragen. En dat alles dan ondanks het feit dat de politiefunctionaris onder meer op onderscheidingsvermogen geselecteerd werd(!). (ex) Hoofdcommissaris Kuiper zei nog dat hij de jacht op marginale overtredingen pure flauwekul vindt. Desondanks stuurde ook hij zijn dienders er toch op uit om zoveel mogelijk boetegeld ( dus óók van de marginale overtredingen) naar het bureau te sleuren.
(Ex) Commissaris Kuiper wist op dat moment donders goed hoe dat geld bijeen werd gesprokkeld. ( De heer Kuiper moet maar eens beseffen dat zelfs wijlen Mr Drion, oud vicepresident van de Hoge Raad, eens te kennen gaf dat de oorlog tegen drugs waarzin is en zinloos blijkt) Of, is de politie en Justitie zelf “verslaafd” geraakt aan de drugsbestrijding en garandeert veel werk.
Impliciet legt wijlen mr Drion dus de verantwoordelijkheid bij de gebruiker. Ik vind het een bevestiging van mijn stelling en autoriseert daarmee mijn commentaar.

Het argument dat justitiële beslissingen, die betrekking hebben op controle systemen, zoals bij lucht- en waterwegen én havens, het bij de gewone
Burger veel irritatie oproept hoor ik nimmer en nà het “prestatiecontract” zal de ergernis bij de burger alleen maar toenemen. Politie en justitie is “kennelijk” blij met de controle maatregelen. De “Aggiornamento” bij politie zal maar tijdelijk zijn. Politiemensen zijn géén robots. Robots kunnen worden geprogrammeerd. Nu de immigratie de veiligheid ernstig verstoord, begrijpt ik dat controles ook een ander doel dienen dan allen drugscontrole.

Verantwoordelijkheid, zowel de maatschappelijke- en individuele verantwoordelijkheid, wordt wéér bij de overheid gelegd, in dit geval bij de politie, en, dat is dom. U zult, ongetwijfeld, even met Uw haren overeind staan( zitten) edoch, geen oplossing aandragen geeft als consequentie dat het probleem van de verslaving en de “onverantwoordelijkheid”, de afgeschoven verantwoordelijkheid, als een veenbrand blijft smeulen, met alle gevolgen van dien.
Ooit heb ik eens ( 1970) tegen ex Politie commissaris Eric Nordholt gezegd dat de strijd tegen drugs niet te winnen is: hij ontkende dat ten stelligste én zijn eer was aangetast omdat zijn ambitie de overhand had. Maar, als socioloog, zou hij mij gelijk moeten geven.
Toen ik zei ,dat de criminelen “lak” hebben aan de politie werd hij kwaad. Nu, ruim 46 jaar later blijk IK gelijk te hebben. Het is nog steeds een grote bende. Drs Eric Nordholt was dus gewoon een betweter (P.v.d.A) . Het ontbreek bij  velen: de kennis van de geografische demografie.

De huidige tijd geeft aan, dat drugs een onvoorstelbaar hoop leed veroorzaakt en dat een harde stelling, zoals ik die in dit artikel heb geponeerd, in ieder geval een oplossing kan bieden. Iedereen is “als de dood” voor een standpunt dat op gespannen voet leeft met “De rechten van de mens” en de morele waarden welke een beschaafd land hanteert. De drugsverslaafde heeft evenwel overal absoluut geen enkele interesse voor:  als hij maar drugs kan gebruiken.

Niet de gewone burger overtreedt die waarden, maar de verslaafde en iedere afspraak die “we”met elkaar hebben afgesproken, én op basis van wetten, en dus  juridisch afdwingbaar,  wordt door de verslaafde genegeerd. Verslaving degenereert ook de persoonlijkheid van de gebruiker.

Arts óf hulpverlener óf een overheidsdienaar,  kan mij niet overtuigen dat het huidige beleid, t.a.v. verslaving, het enige juiste beleid is, hoe moeilijk de humanitaire zijde van de verslavingsproblematiek ook is. Verslaafd zijn aan drugs, of alcohol, is een ongekend diep menselijk drama. De criteria inzake de bestrijding van verslaving moeten nog maar eens goed tegen het licht worden gehouden.
Legalisatie van drugs op basis van “noodzaak” en als medicijn, is natuurlijk bespreekbaar om een patstelling te voorkomen. Natuurlijk zijn er al “verbeteringen” voor de zwaar verslaafde, maar dat is een noodoplossing omdat de werkelijke problematiek niet is geëlimineerd. Het doel moet zijn, dat de “handel in drugs” niet meer loont.

Politie en Justitie dienen zich maar te schikken naar de politieke en maatschappelijke inzichten én uitkomsten bij een maatschappelijk en politieke debat. DE doelstelling is, ook om de politie en het gehele justitiële apparaat te ontlasten én de burger een plaats te geven die hem/haar toekomst. Justitie en het OM moeten terug naar hun kerntaken.
De maatregelen, die keer op keer worden genomen blijken maatschappelijk ontwrichtend te zijn. De irritante  controles is er één van en de andere, de meest destructieve,  is dat het wantrouwen ten aanzien van Overheid en burger,  tot een kookpunt is gekomen en veel ernstige spanningen oproept.  De burger is al bij voorbaat een crimineel, en dat accepteert deze niet langer. Het Openbaar ministerie heeft een dienende taak en is geen “een regels producerende moloch” en  door wantrouwen de burger bejegenen.

“De onwetendheid heeft nooit kwaad gedaan: de dwaling alleen is noodlottig; men verdwaalt niet omdat men niet weet, maar omdat men denkt te weten. (Jean- Jacques Rousseau)

A.R. Girbes sr. 2013. ( bijgewerkt op 1 november 2016)

Dit bericht is geplaatst in Actueel met de tags , , , . Bookmark de permalink.